ผู้คนเดินกันขวักไขว่..แต่ไม่รู้จักใครซักคน

เสียงประทัดดังปังกี่หน!!แต่ใจของใครบางคนกลับต้องเงียบเหงา

อยากซื้อหนมซื้อไอติมมากมาย แต่ใครจะช่วยถือของให้เรา

ไฟเย็นสว่างไสวพร่างพราว ได้แต่ยืนมองใครเค้าถ่ายรูปกัน

มองเห็นกระทงหนึ่งใบ ที่ถูกประคองไว้ด้วยมือสองคู่

ย้อนมองดูตัวเองก็พอเข้าใจและรับรู้..ถึงความว่างเปล่าที่ยังอยู่ในใจฉัน

ต้องยืมรอยยิ้มจากใครประทังความเหงาใจไปวันๆ

คงอีกนานแสนนานที่ใครคนนั้นจะผ่านเข้ามา

ไม่เป็นไรนะ บอกตัวเองว่าไมเป็นไร!!

เพียงวันนี้มีเพื่อนและครอบครัวอยู่ใกล้ๆในยามที่น้ำตาเปื้อนหน้า

เพื่อนที่ฉันรักและรักฉัน..ยังคงมีความสำคัญตลอดมา

ครอบครัวที่อบอุ่นนั้นคงมีค่ากว่าการค้นหาใครเพียงหนึ่งคน

หลับตาอธิษฐานก่อนปล่อยกระทงใบน้อย

ยืนมองกระทงล่องลอยด้วยใจที่ปลดปล่อยและเป็นสุขล้น

สายน้ำพัดกระทงไป..พัดพาความเศร้าใจและทุกข์ทน

หวังวันหนึ่งสายน้ำคงพัดพาความสุขล้นให้กลับมาพร้อมใครบางคน.....ที่เข้าใจกัน!